Author Archives: Zeynep Kilic

Yıldızların söndüğünü ve şafağın söktüğünü hiç göremedim. Şimdi kendi hür irademle kainattaki tüm yıldızları ebediyen söndürüyorum.

Tek bir gece olacak beni affetmeni dileyeceğim.Sonra…Hiçbir şey olmamış gibi bir rüzgar alıp götürecek bedenimiO rüzgar biraz yağmur getirecekSen üzülmeBeni aldığı yerden bir fidan yükselecek

Bugün karanlığın içinde kırmızı bir güneş açtı.Ve bir çocuğun balonu gökyüzüne havalandı.

Geçmişten gelen bütün bu rüzgarlar sadece senin kokunu taşımak için mi katederler onca yolu peki bütün bu bulutlar , gecenin lambası yıldızlar sadece senin yüzünü çizmek için mi çıkarlar gökyüzüne yemin edebilirim bir kuşun bugün sen gibi güldüğüne aklıma usuldan akan fikrin nasılda ayaklandırır uyuşuk kalbimi dekırılacağını bilerek çarpar durur yine kafesine midemdeki kelebekler ayaklanırlar …

“Rüzgar” okumaya devam et

Bedenimiz kavuşsaydı aynı vakit toprağa,Aynı geceye açardık gözlerimizi belki.Ah bu sessiz ölüm izin verseydi fısıldamama,Fısıldardım sana Ay’ın gerçek ninnisini.

ağzımda annemin kanlı memesiyle bir nehre bırakılmış gibiydim. bir kartal uçtu üzerimden ağzında yaralı bir tavşan kanları aktı üzerime annemin kanı tavşanın kanı karıştı sular vurdu yüzüme serin. bir bulut eğildi bir dal havalandı bir ağaç yaprak oldu sonbahar geldi. yapraklardan doğdu tilki tilkinin ilk işi kan oldu ağzından kan damladı toprağa, toprak anaydı üstü …

“Ana” okumaya devam et